Słynne cheaty karciane

Gry karciane pojawiły się dość dawno temu, a już wtedy pojawili się cheaterzy, dzięki którym oszukiwanie stało się istnym rzemiosłem. Liczni gracze w wielu różnych grach zdążyli się już popisać swoimi umiejętnościami. Było jednak kilku, którzy się wyróżniali.

George Devol

W XVIII wieku stał się najlepszym, największym oszustem. Oczywiście w latach szkolnych był mało zainteresowany nauką, często nie pojawiał się w szkole i wpadał w złe sytuacje. W wieku 10 lat opuścił dom i udało mu się zdobyć pracę jako chłopiec pokładowy na statku parowym. Płaca wynosiła 4 dolary miesięcznie. I podczas tej działalności, w młodym wieku zaczął grać w karty, a także zakochał się w kostkach do gry. Niemal od razu udało się poznać podstawowe techniki oszustwa. Devol zaczął aktywnie śledzić osoby, które były dobre w grze. Tacy ludzie nie pracowali na własną rękę, wtedy nie było problemu z poradzeniem sobie z pokładem.

Zajęło mu to tylko cztery lata, aby stać się mistrzem i układać talię w sekundy. Wkrótce był w Teksasie, grał z tamtejszymi żołnierzami i wygrywał. Dopiero gdy udało mu się wszystkich oszukać, wrócił. Zajęło mu to tylko sześć lat i w tym czasie miał 2 700 dolarów. Potem przyszła gra w łodziach rzecznych, gdzie często znajdowali się ludzie majętni. Oczywiście zawsze był na plusie.

Ponieważ nie oszczędzał swojego przeciwnika, nosił w kieszeni pistolet na wypadek, gdyby doszło do popisu. W ciągu prawie 40 lat wygrał łącznie prawie 2 miliony dolarów. Na koniec napisał książkę o sobie.

Kanada Bill Jones

Inny znany naciągacz, który działał w XIX wieku. Wielu twierdzi, że naprawdę jest jednym z wielkich, jeśli nie największym.

Już od początku kariery Jones potrafił wykorzystać nie tylko zręczność przy kartach, lecz także umiejętność odgrywania roli niegroźnego i niezbyt bystrego gracza. W swoich oszustwach często korzystał ze wspólników, którzy zdobywali zaufanie wybranej osoby i zachęcali ją do udziału w grze. Około 1860 roku, po przybyciu do Kanady, doskonalił trzykartowe monte podczas podróży z Dickiem Cadym, a później przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Grał między innymi na statkach kursujących po Missisipi, a po wojnie secesyjnej działał również w rejonie Kansas City. Z czasem Jones i jego wspólnicy przenieśli swoją działalność do pociągów kursujących między Omaha a Kansas City, gdzie trzykartowe monte szczególnie dobrze nadawało się do wciągania przypadkowych pasażerów do gry. Gdy zarząd Union Pacific zaczął ograniczać takie praktyki, Jones próbował uzyskać zgodę na dalsze prowadzenie gry, lecz jego propozycję odrzucono. Choć sam uchodził za wyjątkowo skutecznego specjalistę od trzykartowego monte, nie oznaczało to, że zawsze wychodził z hazardu zwycięsko. Według relacji historycznych znaczne sumy, które zdobywał dzięki swojej specjalności, potrafił później przegrywać w innych grach, zwłaszcza w faro. To właśnie z nim wiąże się znana anegdota o graczu, który świadomie pozostaje przy nieuczciwej grze, ponieważ jest to jedyna dostępna rozgrywka w okolicy.

Joe Claesson

Człowiek ten urodził się w Nowym Jorku w 1933 roku.  W wieku siedmiu lat wraz z wujkiem brata zaczął uczyć go gry w karty. Z czasem Joe wyjechał na służbę wojskową i trafił do Korei Południowej. I tam zaczął grać z serwisantami i starał się grać uczciwie. Jednak po powrocie zaczął oszukiwać z bratem i uprawiać hazard w kasynach.  Z czasem Joe zebrał istny zespół cheatów, którzy specjalizowali się w różnych grach.